Ik heb het begrepenClose

Deze website maakt gebruik van cookies voor analyse, gepersonaliseerde inhoud en advertenties. Meer weten

3 harde economische redenen om je oude elektrische tandenborstel niet langer te laten rondslingeren

Voor elektro-recyclage worden vaak milieu-argumenten aangevoerd. En terecht, uiteraard. Toch valt er ook vanuit puur economisch oogpunt steeds meer voor te zeggen. Drie harde redenen waarom de stadsmijn steeds sexyer wordt.

1. Fabuleuze grondstoffenrijkdom

De hoeveelheid elektro-afval die we wereldwijd genereren neemt elk jaar toe met maar liefst 2 miljoen ton. Tegen 2018, zo voorspelt de Global E-Waste Monitor van de Verenigde Naties, brengen we wereldwijd op jaarbasis 50 miljoen ton e-waste in circulatie. De stadsmijn wordt met andere woorden met rasse schreden rijker. Of omgekeerd: als we niet meer grondstoffen uit urban mining gaan halen – vandaag wordt wereldwijd nog geen 16% van het elektro-afval gerecycleerd – riskeren we dat we steeds grotere sommen laten liggen. Volgens de VN lopen we vandaag al €44 miljard mis aan elektro-afval dat vooralsnog niet wordt gerecycleerd.

2. Efficiënte elektro-recyclage

Onderzoekers van de Universiteit van Gent toonden onlangs aan dat elektro-recyclage – hun onderzoek was toegespitst op de recyclage van computers – besparingen van 80% en meer mogelijk maakt op de consumptie van grondstoffen uit mijnbouw. Elektro-recyclage is inmiddels economisch al zo interessant dat onder meer wetenschappers van de Universiteit van Gießen suggereren dat we stilaan ook de stortplaatsen van de jaren ’60 en ’70 opnieuw opengooien voor ontginning. Landfill mining is dat idee in vaktermen gaan heten.

3. Nijpende schaarste

Tot slot beschikt wereldwijd slechts een kleine minderheid van landen over voldoende eigen voorraden van ruwe materialen. Zo wordt bijvoorbeeld 95% van de zeldzame aardmetalen in China gedolven en zijn ze daar niet geneigd om die zomaar te exporteren. Maar voor heel wat andere grondstoffen is het aantal aanbieders evengoed erg beperkt, waardoor de prijzen vaak slechts door een handvol spelers worden bepaald. Zo is bijvoorbeeld tweederde van het vrij verhandelde ijzererts afkomstig uit de mijnen van amper drie leveranciers. Of hoe de toenemende belangstelling voor urban mining dus zeker ook door schaarste wordt verklaard.

De industrie zal overigens apparaten blijven produceren. Het ziet er dus niet naar uit dat de vraag naar grondstoffen gauw stilvalt. Als we er dus niet in slagen om die grondstoffen uit recyclage te halen, zullen ze uit de klassieke mijnbouw blijven komen, … tot we onze planeet van haar laatste natuurlijke rijkdommen hebben beroofd?

Argumenten genoeg, kortom, om ook het kleine elektro-afval dat je nog in huis hebt, correct te deponeren in je lokale RecyclePunt.

 

Foto: Mat_the_W, Flickr

esc